Το πραγματικό δεν είναι κανένα είδος πραγματικότητας

Στο διανοητικό παιχνίδι της έρευνας του ανθρώπου-ζώου, η ανάλυση γι’ αυτό που σχολιάζουν πολλοί για τα σύμβολα και την πραγματικότητα της πραγματικότητας έχει μετατραπεί στις μέρες μας σε ανάλυση τόσο των τρόπων αλληλεπίδρασης μέσω ειδικών μέσων που καλούνται υπολογιστής, internet, κυβερνοχώρος κλπ., συστημάτων πληροφορικής και επικοινωνίας, όσο και των ανθρώπων που φέρουν τον πολιτισμό τους, οι οποίοι γράφουν, βλέπουν, αναζητούν και ενώνονται μεταξύ τους, ακόμη και με διαφορετικές γλώσσες, σημάδια και καινούρια σύμβολα, σε ένα σύστημα που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο και λέγεται τεχνολογία.......σε ένα συγκεκριμένο χώρο σε έναν εικονικό κόσμο.

Όπως λέει και ο Slavoj:
«Και εδώ επίσης, όπως και στη ζωή της κοινωνίας, τα συμβολικά δίκτυα κυκλοφορούν γύρω από τους πυρήνες του πραγματικού». Τι είναι όμως αυτό που αντιλαμβάνεται ο Slavoj ως πραγματικό;

Μας λέει:
«Το πραγματικό δεν είναι κανένα είδος πραγματικότητας πίσω από την πραγματικότητα, αλλά το κενό που αφήνει την πραγματικότητα ανολοκλήρωτη και ασυνείδητη. Η ψυχανάλυση δείχνει ακριβώς ότι η (μεταμοντέρνα) πραγματικότητα δεν πρέπει να βλέπεται σαν μια αφήγηση, αλλά το υποκείμενο πρέπει να αναγνωρίζει, να αντέχει και να φαντασιώνεται τον πυρήνα του πραγματικού μέσα στην ίδια του τη φαντασία» και σχολιάζει «δεν πρόκειται για το τι μπορούμε να μάθουμε σχετικά με τη ζωή στον κυβερνοχώρο, αλλά καλύτερα, τι μπορούμε να μάθουμε για τον κυβερνοχώρο στη ζωή».

Σημαντική επίσης είναι η κατανόηση της σχέσης μας με την τεχνολογία, η στάση και συμπεριφορά μας, αυτό που μπορούμε να κάνουμε και να μην κάνουμε, οι μορφές της αντιπροσώπευσής της τόσο στα μέσα, όσο και στις οργανώσεις, όπως βεβαιώνουν οι Grint και Woolgar.